1846'dan önce ameliyat, hız meselesiydi. Yetenekli bir cerrah, bir uzvu üç dakikadan kısa sürede kesebilirdi, çünkü hasta acıya ancak bu kadar süre dayanabiliyordu. Ardından William Morton, Massachusetts Genel Hastanesi'nde eteri gösterdi ve ameliyathane kalıcı olarak değişti.

Anestezikler iki ana gruba ayrılır. Genel anestezikler, geri dönüşümlü bilinçsizlik sağlayarak, hareket veya farkındalık olmadan büyük ameliyatlara olanak tanır. Beyindeki GABA-A reseptörleri de dahil olmak üzere birden fazla hedef üzerinde etki gösterirler ve genellikle ağrı kesiciler ve kas gevşeticilerle birlikte kullanılırlar. Lokal anestezikler ise bunun aksine, sinir uçlarındaki sodyum kanallarını bloke ederek, hasta uyanık kalırken belirli bir bölgeyi uyuştururlar. Lidokain, diş tedavilerinden küçük dikişlere kadar kullanılan klasik bir örnektir.

Modern uygulamalar bu zanaatı daha da geliştirmiştir:

• İndüksiyon. Propofol veya solunum yoluyla alınan bir madde hastayı saniyeler içinde uyutur.
• Bakım. Uçucu gazlar veya sürekli intravenöz infüzyon, onları orada tutar.
• İzleme. Nabız oksimetresi, kapnografi ve kan basıncı takibi sorunları erken aşamada tespit eder.
• Geri Dönüş. İlaçların etkisi geçer veya tersine döner ve hasta kontrollü bir şekilde uyanır.

Riskler gerçek ancak yönetilebilir. Sağlıklı hastalarda anesteziye bağlı ölüm oranı şu anda yaklaşık 100.000 ila 200.000'de bir olup, bir yüzyıl öncesine göre çok daha düşüktür.