Przed 1846 rokiem chirurgia była kwestią szybkości. Doświadczony chirurg mógł amputować kończynę w niecałe trzy minuty, ponieważ tak długo pacjent był w stanie znieść ból. Potem William Morton zademonstrował eter w Szpitalu Ogólnym w Massachusetts i sala operacyjna zmieniła się na zawsze.

Środki znieczulające dzielą się na dwie szerokie grupy. Środki znieczulające ogólne powodują odwracalną utratę przytomności, umożliwiając przeprowadzenie poważnych operacji bez ruchu i bez świadomości. Działają na wiele receptorów w mózgu, w tym receptory GABA-A, i zazwyczaj są łączone z lekami przeciwbólowymi i zwiotczającymi mięśnie. Środki znieczulające miejscowo blokują kanały sodowe w zakończeniach nerwowych, znieczulając określony obszar, podczas gdy pacjent pozostaje przytomny. Klasycznym przykładem jest lidokaina, stosowana od zabiegów stomatologicznych po drobne szwy.

Współczesna praktyka udoskonaliła to rzemiosło:

• Indukcja. Propofol lub środek wziewny wprowadza pacjenta w stan uśpienia w ciągu kilku sekund.
• Konserwacja. Lotne gazy lub ciągły wlew dożylny utrzymują je w tym miejscu.
• Monitorowanie. Pulsoksymetria, kapnografia i monitorowanie ciśnienia krwi pozwalają na wczesne wykrycie problemów.
• Odwrócenie. Środki przestają działać lub zostają odwrócone, a pacjent wybudza się w sposób kontrolowany.

Ryzyko jest realne, ale możliwe do opanowania. Śmiertelność związana ze znieczuleniem u zdrowych pacjentów wynosi obecnie około 1 na 100 000 do 200 000, co stanowi ułamek tego, co było sto lat temu.