Animasyon filmi hareketi kaydetmez, yaratır. Animasyon, durağan görüntülerin hızlı bir şekilde art arda gösterilmesini sağlar ve bu görüntülerin hareket ediyormuş gibi görünmesi için görme duyusunun sürekliliğine dayanır. Bir flipbook bunu kağıt ve başparmakla yapar. Bir uzun metrajlı film ise bunu on binlerce çizimle veya bilgisayarın kare kare işlediği dijital modellerle yapar. Teknik eskidir. Ancak illüzyon hala işe yarıyor.

Çeşitli biçimleri vardır. Geleneksel hücre animasyonu, Disney'in Pamuk Prenses için yaptığı gibi, her kareyi elle çizer. Stop-motion, Aardman'ın Wallace ve Gromit'te yaptığı gibi, fiziksel nesneleri canlandırır ve pozlamalar arasında hafifçe hareket ettirir. Rotoscoping, canlı çekim görüntülerini kare kare izler. Bilgisayar animasyonu, karakterleri ve ortamları 3 boyutlu yazılımda oluşturur, ardından her kareyi hesaplar, tıpkı Pixar'ın yaptığı gibi. Her yöntemin kendine özgü bir tekniği ve görünümü vardır.

Animasyon bir tür değil, bir ortamdır. Korku hikayeleri, belgeseller, yetişkin dramaları ve çocuk masalları anlatır. Fotogerçekçi veya soyut olabilir. Pahalı veya ucuz olabilir. Hayao Miyazaki'nin elle çizilmiş dünyaları, Pixar'ın yazılımının prosedürel kalabalıklarıyla yan yana bulunur. Biçimi esnektir. En iyi animasyon, canlı çekimin ifade edemediği bir şeyi ifade etmek için hareketi kullanır.