Muhammed Yunus, 1976'da Bangladeş'te bir grup kadına 27 dolar borç verdi. Kadınlar bu parayı mobilya işleri için malzeme almakta kullandılar ve geri ödediler. Bu küçük kredi, modern mikrofinans hareketinin başlangıcı oldu. Fikir basit: küçük miktarlardaki krediler, yoksul insanların iş kurmalarına, tüketimlerini dengelemelerine ve varlık edinmelerine yardımcı olabilir. Geleneksel bankalar, krediler çok küçük olduğu ve borç alanların teminatı olmadığı için onlara hizmet vermezdi.

Mikrofinans kuruluşları, genellikle 50 ila 500 dolar arasında değişen küçük kredileri teminat istemeden verirler. Borçluların birbirlerinin kredilerini garanti altına aldığı grup kredilendirme yöntemini kullanarak temerrüt riskini azaltırlar. Geri ödeme oranları yüksektir, genellikle %95'in üzerindedir. Bu kuruluşlar ayrıca tasarruf hesapları, sigorta ve finansal eğitim de sunmaktadır. Bazıları kar amacı gütmeyen kuruluşlardır. Diğerleri ise kar amacı güden bankalardır. Yunus ve Grameen Bankası 2006 yılında Nobel Barış Ödülü'nü kazanmıştır.

Mikrofinansın eleştirmenleri var. Bazıları faiz oranlarının çok yüksek olduğunu, bazen yıllık %20 ila %40 arasında değiştiğini ve borçluların borç tuzağına düşebileceğini savunuyor. Diğerleri ise mikrokredinin yoksulluk üzerindeki etkisinin sınırlı olduğuna dair kanıtlara işaret ediyor. Rastgele örneklemle yapılan çalışmalar, işletme yatırımları ve tüketim üzerinde mütevazı etkiler buldu, ancak ilk savunucularının vaat ettiği dönüştürücü değişimi sağlamadı. Sektör, tüketiciyi koruma kuralları, daha düşük faiz oranları ve daha geniş bir hizmet yelpazesiyle yanıt verdi.

Mikrofinans yoksulluğun çaresi değildir. Bir araçtır ve her araç gibi bazı bağlamlarda diğerlerine göre daha iyi sonuç verir.