In 1976 leende Muhammad Yunus 27 dollar aan een groep vrouwen in Bangladesh. Ze gebruikten het geld om materialen te kopen voor hun meubelbedrijf en betaalden het later terug. Die kleine lening vormde de start van de moderne microfinancieringsbeweging. Het idee is simpel: kleine kredietbedragen kunnen arme mensen helpen om een ​​bedrijf te starten, hun consumptiepatroon te stabiliseren en vermogen op te bouwen. Traditionele banken wilden hen niet helpen omdat de leningen te klein waren en de leners geen onderpand hadden.

Microfinancieringsinstellingen verstrekken kleine leningen, vaak van $50 tot $500, zonder onderpand te vereisen. Ze maken gebruik van groepsleningen, waarbij leners elkaars leningen garanderen, om het risico op wanbetaling te verkleinen. De terugbetalingspercentages zijn hoog, vaak boven de 95 procent. De instellingen bieden ook spaarrekeningen, verzekeringen en financiële training aan. Sommige zijn non-profitorganisaties, andere zijn commerciële banken. Yunus en Grameen Bank wonnen in 2006 de Nobelprijs voor de Vrede.

Microfinanciering kent critici. Sommigen beweren dat de rentetarieven te hoog zijn, soms wel 20 tot 40 procent per jaar, en dat leners in een schuldenval kunnen belanden. Anderen wijzen op bewijs dat microkrediet slechts een beperkte impact heeft op armoede. Gerandomiseerde studies hebben bescheiden effecten gevonden op bedrijfsinvesteringen en consumptie, maar niet de ingrijpende verandering die vroege voorstanders beloofden. De sector heeft hierop gereageerd met consumentenbeschermingsregels, lagere rentetarieven en een breder scala aan diensten.

Microfinanciering is geen wondermiddel tegen armoede. Het is een instrument, en zoals elk instrument werkt het in sommige contexten beter dan in andere.