Emisyon standartları, araçların salabileceği kirleticileri sınırlayan düzenlemelerdir. Karbonmonoksit, azot oksitler, partikül madde ve yanmamış hidrokarbonları kapsarlar. Bazı yetki alanlarında sera gazlarını da düzenlerler. Standartlar hükümetler tarafından belirlenir ve test ve sertifikasyon yoluyla uygulanır.

Tarihçe öğretici nitelikte. 1960'lı yıllarda Los Angeles'ta hava kirliliği o kadar yoğundu ki okullar kapandı ve insanlar maske taktı. 1970 tarihli Temiz Hava Yasası, yeni kurulan Çevre Koruma Ajansı'na araç emisyonlarını düzenleme yetkisi verdi. Katalitik konvertörler, kurşunsuz benzin ve yakıt enjeksiyonu bunu takip etti. Hava kalitesi önemli ölçüde iyileşti. Uzun zamandır kendi daha katı standartlarını belirleyen Kaliforniya, daha temiz araçlar için çabalama konusunda öncü olmuştur.

Avrupa, şu anda azot oksitler ve partiküller üzerindeki sınırları sıkılaştıran Euro 7 standardını kullanıyor. Çin'in ise kendi Çin 6 standardı var. Bu düzenlemeler teknolojiyi yönlendiriyor. Otomobil üreticileri bu standartlara uymak için milyarlarca dolar yatırım yapıyor ve maliyet tüketicilere yansıtılıyor. Ancak sağlık açısından faydaları büyük. Amerikan Akciğer Derneği tarafından yapılan bir çalışma, daha temiz araçların her yıl binlerce erken ölümü önlediğini tahmin ediyor.

Bir sonraki hedef sera gazları. Avrupa Birliği, 2035 yılına kadar yeni benzinli ve dizel araç satışlarını yasaklamayı önerdi. Birçok ülke ve eyalet de benzer hedefler belirledi. Emisyon standardı, sadece hava kalitesi için değil, iklim politikası için de bir araç haline geliyor.