Hız sabitleyici, sürücünün gaz pedalına basmasına gerek kalmadan ayarlanmış bir hızı korur. Uzun otoyol yolculuklarında, sabit bir hızda ilerlemek yorgunluğu azaltır ve yakıt ekonomisini artırabilir; bu nedenle kullanışlıdır. Sürücü hızı ayarlar ve sistem, fren pedalına basılana veya sistem kapatılana kadar bu hızı korur.

Bu teknoloji çoğu insanın düşündüğünden daha eski. Görme engelli bir mühendis olan Ralph Teetor, 1948'de bir hız kontrol sistemi icat etti. Avukatının konuşurken hızlanıp yavaşlamasından rahatsız olmuştu. İlk otomobillerde bu özellik 1950'lerin sonlarında sunulmaya başlandı. Yakıt tasarrufunun öncelik haline geldiği 1970'lerde yaygınlaştı.

Modern sistemler daha yeteneklidir. Uyarlanabilir hız sabitleyici, öndeki araçla belirli bir mesafeyi korumak için radar veya kameralar kullanır ve gerektiğinde yavaşlar ve hızlanır. Trafik sıkışıklığı asistanı, dur-kalk trafiğini yönetebilir. Bazı sistemler, kısmi otomasyon sağlamak için hız sabitleyiciyi şerit ortalama ile birleştirir. Bunlar Seviye 2 sistemlerdir ve sürücünün dikkatli olması gerekir.

Hız sabitleyicinin de sınırları vardır. Yoğun trafikte, virajlı yollarda veya kötü hava koşullarında iyi çalışmaz. Islak veya buzlu yüzeylerde tekerleklerin patinaj yapmasına neden olabileceği için tehlikeli olabilir. Çoğu üretici bu koşullarda kapatılmasını önermektedir.