Yakıt enjeksiyonundan önce, otomobiller hava ve yakıtı karbüratörle karıştırıyordu. Basit bir cihazdı. Hava, havayı hızlandıran ve basıncını düşüren dar bir bölüm olan venturi'den geçiyordu. Bu basınç düşüşü, yakıtı bir şamandıra haznesinden bir jet aracılığıyla çekiyordu. Yakıt havayla karışıp motora giriyordu. Sürücü, karışımı jikle ve gaz kelebeğiyle kontrol ediyordu.

Karbüratörler on yıllarca iyi çalıştı. Ucuz, güvenilir ve tamiri kolaydı. Ancak sınırları vardı. Tüm koşullarda hava-yakıt oranını tam olarak kontrol edemiyorlardı. Rakıma ve sıcaklığa duyarlıydılar. Yakıt israfına neden oluyor ve yakıt enjeksiyonuna göre daha fazla emisyon üretiyorlardı. 1990'lara gelindiğinde, yakıt enjeksiyonu neredeyse tüm yeni otomobillerde onların yerini almıştı.

Karbüratörlerin hâlâ bir hayran kitlesi var. Klasik otomobil meraklıları onları yeniden onarıyor, ayarlıyor ve en iyi markalar hakkında tartışıyorlar. Motosikletler, çim biçme makineleri ve küçük motorlar genellikle basit ve ucuz oldukları için karbüratör kullanıyorlar. Bu uygulamalarda karbüratör modası geçmiş değil. İş için doğru alet.

Motoru boğmuş veya soğuk bir sabah jikle ayarı yapmış herkes için karbüratör, arabaların eskiden daha çok elle müdahale gerektirdiğini hatırlatır. Çalışır durumda tutmak için nasıl çalıştıklarını anlamanız gerekiyordu.