Voordat brandstofinjectie bestond, mengden auto's lucht en brandstof met een carburateur. Het was een eenvoudig apparaat. Lucht stroomde door een venturi, een smal gedeelte dat de lucht versnelde en de druk verlaagde. Door die drukval werd brandstof vanuit een vlotterkamer via een sproeier aangezogen. De brandstof mengde zich met de lucht en kwam in de motor terecht. De bestuurder regelde het mengsel met een choke en gaspedaal.

Carburateurs hebben decennialang goed gefunctioneerd. Ze waren goedkoop, betrouwbaar en gemakkelijk te repareren. Maar ze hadden hun beperkingen. Ze konden de lucht-brandstofverhouding niet onder alle omstandigheden nauwkeurig regelen. Ze waren gevoelig voor hoogte en temperatuur. Ze verbruikten meer brandstof en produceerden meer uitstoot dan brandstofinjectie. Tegen de jaren negentig hadden brandstofinjectie ze in bijna alle nieuwe auto's vervangen.

Carburateurs zijn nog steeds populair. Liefhebbers van klassieke auto's reviseren ze, stellen ze af en discussiëren over de beste merken. Motorfietsen, grasmaaiers en kleine motoren gebruiken ze vaak omdat ze eenvoudig en goedkoop zijn. In die toepassingen is de carburateur niet achterhaald. Het is het juiste gereedschap voor de klus.

Voor iedereen die ooit een motor heeft laten verzuippen of op een koude ochtend de choke heeft afgesteld, is de carburateur een herinnering aan het feit dat auto's vroeger meer een kwestie van handwerk waren. Je moest begrijpen hoe ze werkten om ze rijdend te houden.