Kaygan bir yolda aniden fren yaparsanız, tekerlekler kilitlenir. Araba kayar ve direksiyon hiçbir işe yaramaz. Kilitlenmeyi Önleyici Fren Sistemleri (ABS) bunu önler. Tekerlek hızını izler ve tekerleklerin dönmesini sağlamak için fren basıncını hızla serbest bırakır ve yeniden uygular. Sürücü, sert fren yaparken direksiyonu çevirebilir; bu da çoğu zaman bir kaza ile kıl payı atlatma arasındaki farkı oluşturur.

Sistem, her tekerlekte bulunan tekerlek hızı sensörlerini, bir hidrolik kontrol ünitesini ve bir bilgisayarı kullanır. Bir sensör, bir tekerleğin çok hızlı yavaşladığını algıladığında, bilgisayar hidrolik üniteye basıncı saniyenin bir bölümü kadar süreyle serbest bırakması ve ardından tekrar uygulaması için sinyal gönderir. Bu döngü saniyede 15 defaya kadar tekrarlanır. Sürücü fren pedalında normal olan bir titreşim hisseder.

ABS ilk olarak 1920'lerde uçaklarda, 1970'lerde ise otomobillerde kullanıldı. 2000'li yıllara gelindiğinde çoğu yeni araçta standart hale geldi. Modern sistemler, ön ve arka frenler arasında frenlemeyi dengeleyen elektronik fren kuvveti dağıtımını ve sürücü paniklediğinde tam basınç uygulayan fren desteğini de ekler.

ABS, her yüzeyde fren mesafesini kısaltmaz. Gevşek çakıl veya derin karda, kilitlenen bir tekerlek saplanıp daha hızlı durmaya neden olabilir. Ancak asfaltta, özellikle ıslak asfaltta, ABS aracın kontrol altında kalmasını sağlar. Önemli olan da bu kontroldür.