Modern otomobiller, sürücü farkında olmasa bile yolu izler. Gelişmiş Sürücü Destek Sistemleri (ADAS), aracın çevresini izlemek için kameralar, radar, lidar ve ultrasonik sensörler kullanır. Yaklaşan çarpışmalara karşı uyarıda bulunur, aracı şeridinde tutar, güvenli takip mesafesini korur ve bazı durumlarda otomatik olarak fren yapar veya direksiyonu çevirir.

Temel bileşenler tanıdık. Adaptif hız sabitleyici, öndeki araca uyacak şekilde hızı ayarlar. Şerit değiştirme uyarısı, şeritten çıktığınızda koltuğu titreştirir veya bir uyarı sesi çıkarır. Kör nokta izleme sistemi, aynada bir uyarı ışığı yakar. Otomatik acil frenleme, bir kaza yaklaştığında devreye girer. Her sistem bağımsız olarak çalışır, ancak genellikle sensörleri ve verileri paylaşırlar.

ADAS, sürücüsüz sürüş anlamına gelmez. Çoğu sistem, sürücünün sürekli olarak devreye girmesini ve kontrolü devralmaya hazır olmasını gerektirir. Otomotiv Mühendisleri Birliği, otonomiyi 0 ile 5 arasında bir ölçekte sınıflandırır. Çoğu ADAS özelliği, sürücünün sorumluluğunda kaldığı Seviye 1 veya 2'de yer alır. Tesla'nın Autopilot'u, GM'nin Super Cruise'u ve Ford'un BlueCruise'u, farklı yeteneklere sahip Seviye 2 sistemleridir.

Bu teknoloji hayat kurtarıyor. Karayolu Güvenliği Sigorta Enstitüsü'nün yaptığı araştırmalar, otomatik acil frenleme sisteminin arkadan çarpma kazalarını yaklaşık yarı yarıya azalttığını gösteriyor. Ancak yeni sorunlar da ortaya çıkarıyor. Sürücüler sisteme aşırı güven duyabilir. Sensörler yağmur, kar veya kirden etkilenebilir. Ön cama monte edilmiş bir kameranın yeniden kalibrasyona ihtiyacı olduğunda onarım maliyetleri artar.