Silaj, hayvan yemi olarak depolanan, fermente edilmiş, yüksek nem oranına sahip kaba yemdir. Çim, mısır, sorgum, yonca veya diğer bitkilerden yapılır; yeşil halde kesilir ve laktik asit bakterilerinin şekerleri fermente edebilmesi için hava geçirmez şekilde paketlenir. Asit, yemi korur ve bozulmaya neden olan organizmaları uzak tutar.

Bu teknik 19. yüzyılın sonlarında yaygınlaştı ve 20. yüzyılda süt çiftliklerinde standart hale geldi. Samanla karşılaştırıldığında önemli bir avantajı var: iyi kuruma hava koşullarına bağlı değil. Bir çiftçi, samanı mahvedecek yağışlı bir haftada bile ürünü biçip silaj yapabilir. Bu güvenilirlik, Kuzey Avrupa, Pasifik Kuzeybatısı ve diğer nemli bölgelerde önemlidir.

Yaygın silaj türleri

• Çim silajı: ılıman iklimdeki süt üretim sistemlerinde standart uygulama.
• Mısır silajı: yüksek enerjili, sığırlar için yaygın olarak kullanılır.
• Yonca silajı: yüksek proteinli, silajlanması zor.
• Tam ürün tahıl silajı: arpa, buğday veya yulaf, yeşilken biçilmiş halde.

Depolama seçenekleri arasında bunker silolar, kule silolar ve sarılmış balyalar bulunur. Önemli olan oksijenin dışarıda tutulmasıdır. İyi kapatılmamış bir silo ısınır, küflenir ve yem değerini kaybeder. İyi yapılmış silaj hafif tatlı ve asidik kokar ve sığırlar onu iştahla yerler.