Geviş getirenler, çok bölmeli bir midede bitkisel materyali sindiren memelilerdir. Bu gruba sığır, koyun, keçi, geyik, antilop, deve ve zürafa dahildir. Onları diğerlerinden ayıran şey, mikroorganizmaların selülozu parçaladığı büyük bir fermantasyon odası olan rumendir; bu selülozu hiçbir memeli tek başına sindiremez.

Bu süreç aşamalar halinde işler. Yiyecek yutulur, işkembe içinde fermente edilir, geviş olarak geri çıkarılır, tekrar çiğnenir ve bir kez daha yutulur. Bu döngü, geviş getiren hayvanların, basit mideli bir hayvana göre ot ve samandan çok daha fazla enerji elde etmelerini sağlar. Bunun bedeli zamandır: bir inek günde altı ila sekiz saatini geviş çiğneyerek geçirir.

Çiftçiler neden önem veriyor?

• Çim ve mahsul artıklarını proteine ​​dönüştürürler.
• Tarıma elverişsiz arazilerde otlatabilirler.
• Bu maddeler, güçlü bir sera gazı olan metan üretirler.
• Hayvan gübresi değerli bir toprak iyileştiricisidir.

Yem kalitesi her şeyi belirler. Gür otlaklarla beslenen bir diyet, düşük kaliteli samanla beslenen bir diyete göre daha fazla süt ve daha az metan üretir. Araştırmacılar, üretimi olumsuz etkilemeden metan emisyonlarını azaltan deniz yosunu da dahil olmak üzere yem katkı maddeleri üzerinde çalışıyorlar.