Örtü bitkisi, hasat için değil, öncelikle toprağı korumak ve zenginleştirmek amacıyla ekilen bir bitkidir; genellikle ana ticari ürünler arasında veya nadas dönemlerinde ekilir. Yaygın örtü bitkileri arasında yonca, fiğ, çavdar, yulaf, karabuğday, turp ve hardal bulunur. Erozyonu azaltır, yabani otları bastırır, organik madde ekler, azot bağlar (baklagiller söz konusu olduğunda), artık besinleri emer, toprak yapısını iyileştirir ve tozlayıcıları ve faydalı böcekleri destekler. Örtü bitkisi yetiştiriciliği, baklagillerin ve otların toprak verimliliğini geri kazandırmak için kullanıldığı antik Roma ve Çin tarımına kadar uzanmaktadır. Toprak bozulması, besin maddesi akışı ve iklim değişikliğiyle ilgili endişeler arttıkça, 20. ve 21. yüzyıllarda ilgi arttı. Örtü bitkileri biçme, silindirleme, otlatma veya herbisit ile sonlandırılabilir ve malç olarak bırakılabilir veya yeşil gübre olarak toprağa karıştırılabilir. Koruyucu tarım, organik tarım ve yenileyici tarımda merkezi bir uygulamadır ve Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'da hükümet maliyet paylaşım programları tarafından desteklenmektedir.