Roślina okrywowa to roślina uprawiana głównie w celu ochrony i wzbogacenia gleby, a nie na zbiór, zazwyczaj pomiędzy głównymi uprawami towarowymi lub w okresach ugorowania. Do popularnych roślin okrywowych należą koniczyna, wyka, żyto, owies, gryka, rzodkiewka i gorczyca. Ograniczają one erozję, hamują wzrost chwastów, wzbogacają glebę w materię organiczną, wiążą azot (w przypadku roślin strączkowych), wychwytują resztki składników odżywczych, poprawiają strukturę gleby oraz wspomagają rozwój zapylaczy i owadów pożytecznych. Rośliny okrywowe wywodzą się ze starożytnego rolnictwa rzymskiego i chińskiego, gdzie rośliny strączkowe i trawy były wykorzystywane do przywracania żyzności gleby. Zainteresowanie nimi wzrosło w XX i XXI wieku wraz z narastającymi obawami dotyczącymi degradacji gleby, spływu składników odżywczych i zmian klimatu. Rośliny okrywowe można wyeliminować poprzez koszenie, wałowanie, wypasanie lub stosowanie herbicydów i pozostawić jako ściółkę lub włączyć do gleby jako nawóz zielony. Stanowią one podstawową praktykę w rolnictwie konserwującym, rolnictwie ekologicznym i rolnictwie regeneracyjnym. Są wspierane przez rządowe programy współfinansowania w Stanach Zjednoczonych i Europie.