Een dekgewas is een gewas dat voornamelijk wordt geplant om de bodem te beschermen en te verrijken, in plaats van voor de oogst. Het wordt meestal tussen de hoofdgewassen of tijdens braakperioden geteeld. Veelvoorkomende dekgewassen zijn klaver, wikke, rogge, haver, boekweit, radijs en mosterd. Ze verminderen erosie, onderdrukken onkruid, voegen organische stof toe, binden stikstof (in het geval van peulvruchten), binden resterende voedingsstoffen, verbeteren de bodemstructuur en ondersteunen bestuivers en nuttige insecten. De teelt van dekgewassen gaat terug tot de oude Romeinse en Chinese landbouw, waar peulvruchten en grassen werden gebruikt om de bodemvruchtbaarheid te herstellen. De belangstelling ervoor nam toe in de 20e en 21e eeuw door de groeiende bezorgdheid over bodemerosie, nutriëntenafvoer en klimaatverandering. Dekgewassen kunnen worden verwijderd door maaien, rollen, begrazing of herbicide en als mulch achterblijven, of in de bodem worden verwerkt als groenbemesting. Ze vormen een centrale praktijk in de duurzame landbouw, biologische landbouw en regeneratieve landbouw en worden ondersteund door subsidieprogramma's van de overheid in de Verenigde Staten en Europa.