Su ürünleri yetiştiriciliği, balık, kabuklu deniz hayvanları, yumuşakçalar ve su bitkileri de dahil olmak üzere su organizmalarının kontrollü koşullar altında yetiştirilmesidir. Tatlı su, acı su ve deniz ortamlarını kapsar ve geniş havuz yetiştiriciliğinden yoğun devridaim sistemlerine kadar uzanır. Bu uygulamanın kökenleri çok eskilere dayanmaktadır: Çin sazan yetiştiriciliği en az 2500 yıl öncesine dayanırken, Romalı yazarlar istiridye yetiştiriciliğini tanımlamışlardır. Modern su ürünleri yetiştiriciliği 1970'lerden sonra hızla genişlemiş ve 2020'lere gelindiğinde, su hayvanı gıdasının birincil kaynağı olarak avcılık balıkçılığını geride bırakmıştır. Başlıca türler arasında Atlantik somonu, Nil tilapiası, kanal yayın balığı, Pasifik beyaz karidesi ve mavi midye ile birlikte kelp ve nori gibi deniz yosunları yer almaktadır. Sistemler arasında havuzlar, kanallar, kafesler, ağ kafesler ve biyofiltrasyonlu karasal tanklar bulunur. Faydaları arasında birçok karasal ete göre daha düşük yem dönüşüm oranlarıyla protein üretimi yer alırken; endişeler arasında besin kirliliği, vahşi stoklara hastalık bulaşması, habitat değişikliği ve vahşi yakalanmış balık ununa bağımlılık yer almaktadır. Su Ürünleri Yetiştiriciliği Yönetim Konseyi gibi sertifikasyon programları, en iyi uygulamaları teşvik etmeyi amaçlamaktadır.