Aquacultuur is het kweken van waterorganismen, waaronder vissen, schaaldieren, weekdieren en waterplanten, onder gecontroleerde omstandigheden. Het omvat zoetwater-, brakwater- en zeeomgevingen en varieert van extensieve vijvercultuur tot intensieve recirculatiesystemen. De praktijk heeft een lange geschiedenis: de Chinese karperkweek dateert van minstens 2500 jaar geleden en Romeinse auteurs beschreven de oesterteelt. De moderne aquacultuur breidde zich na de jaren 70 snel uit en in de jaren 2020 overtrof het de vangstvisserij als belangrijkste bron van voedsel voor waterdieren. Belangrijke soorten zijn onder andere Atlantische zalm, Nijltilapia, kanaalmeerval, Pacifische witte garnaal en blauwe mosselen, samen met zeewier zoals kelp en nori. Systemen omvatten vijvers, kweekgoten, kooien, netkooien en tanks op het land met biofiltratie. Voordelen zijn onder andere de eiwitproductie met een lagere voerconversie dan veel vlees van landdieren; De zorgen betreffen onder meer nutriëntenvervuiling, de overdracht van ziekten op wilde visbestanden, de aantasting van leefgebieden en de afhankelijkheid van vismeel uit wildgevangen vis. Certificeringssystemen zoals de Aquaculture Stewardship Council hebben tot doel de beste praktijken te bevorderen.