Szczepionka uczy układ odpornościowy rozpoznawania patogenu, zanim jeszcze zetknie się z prawdziwym patogenem. Prezentuje nieszkodliwą wersję patogenu, jego fragment lub instrukcję jego wytworzenia, a układ odpornościowy reaguje, produkując przeciwciała i komórki pamięci. Jeśli prawdziwy patogen pojawi się później, układ odpornościowy go rozpoznaje i uruchamia szybką, silną reakcję. Rezultatem jest odporność bez choroby.

Istnieje kilka rodzajów szczepionek. Żywe szczepionki atenuowane wykorzystują osłabioną formę patogenu, jak szczepionki przeciwko odrze i żółtej febrze. Szczepionki inaktywowane wykorzystują zabite patogeny, jak szczepionka przeciw grypie. Szczepionki podjednostkowe wykorzystują białko lub cukier z patogenu, jak szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Szczepionki mRNA dostarczają instrukcje genetyczne, które nakazują komórkom wytwarzanie białka wirusowego, które następnie jest celem układu odpornościowego. Szczepionki wektorowe wykorzystują nieszkodliwy wirus do dostarczania podobnych instrukcji. Każdy rodzaj ma swoje zalety i ograniczenia.

Co robią szczepionki:

• Zapobiegaj chorobom. Zmniejsz ryzyko infekcji i ciężkich zachorowań.
• Chroń innych. Odporność stadna ogranicza rozprzestrzenianie się wirusa na osoby, których nie można zaszczepić.
• Wyeliminuj chorobę. Ospa zniknęła. Polio jest blisko.
• Zmniejsz oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe. Mniej zakażeń oznacza mniejsze zużycie antybiotyków.

Szczepionki spełniają wysokie standardy bezpieczeństwa. Zdarzenia niepożądane są monitorowane za pomocą systemów takich jak VAERS w USA i EudraVigilance w UE.