Całkowite stężenie soli rozpuszczonych w wodzie morskiej to jej zasolenie. Średnie zasolenie w otwartym oceanie wynosi około 35 gramów soli na kilogram wody morskiej, ale wartość ta różni się regionalnie – od słabo zasolonych wód polarnych i przybrzeżnych po silnie zasolone wiry subtropikalne, gdzie parowanie przewyższa opady.

Zasolenie, wraz z temperaturą, kontroluje gęstość wody morskiej, a tym samym cyrkulację oceanu. Najdokładniej mierzy się je za pomocą przewodności elektrycznej, a wyniki podaje się w Praktycznej Skali Zasolenia. Do najdokładniejszych obliczeń gęstości wykorzystuje się zasolenie bezwzględne, które uwzględnia regionalne różnice w składzie.

Wzory zasolenia ujawniają historię mas wodnych – gdzie opadały lub parowały, gdzie tworzył się lub topniał lód oraz jak się mieszały. Globalny rozkład zasolenia jest obecnie stale mapowany przez satelity i sieć Argo, stanowiąc czuły wskaźnik nasilających się cyklów hydrologicznych w związku ze zmianami klimatu.

Różnica jednej jednostki zasolenia wystarczy, aby utworzyć odrębną, długowieczną masę wody.