Organizmy, które potrafią pływać na tyle silnie, by poruszać się niezależnie od prądów, są klasyfikowane jako nekton. Kategoria ta obejmuje większość dorosłych ryb, kałamarnice, ssaki morskie oraz niektóre większe skorupiaki i gady. Natomiast plankton dryfuje wraz z wodą, a bentos żyje na dnie morskim lub w jego wnętrzu.

Zwierzęta nektoniczne zamieszkują każdą strefę głębokości, od powierzchni po głębiny morskie. Ich zdolność do nawigacji pozwala im migrować, ścigać ofiary, unikać drapieżników i wybierać dogodne siedliska. Wiele gatunków podejmuje codzienne migracje pionowe lub sezonowe podróże na odległość tysięcy kilometrów.

Rybołówstwo poluje niemal wyłącznie na nektony. Zrozumienie ich zachowania, fizjologii i dynamiki populacji ma zatem kluczowe znaczenie dla zarządzania zasobami. Badania akustyczne, znakowanie i metody genetyczne pomagają śledzić ruchy i szacować liczebność. Zmiany temperatury, natlenienia i rozmieszczenia ofiar już teraz zmieniają zasięgi występowania wielu gatunków nektonicznych.

Tuńczyk płynący pod prąd jest przykładem niezależności, która charakteryzuje nekton.