Ciągły łańcuch górski rozciąga się przez ocean, oplatając planetę na długości ponad 60 000 kilometrów. Ten grzbiet śródoceaniczny stanowi granicę, na której płyty tektoniczne się rozchodzą, a nowa skorupa oceaniczna formuje się w wyniku wypiętrzania się magmy.

Oś grzbietu charakteryzuje się częstymi trzęsieniami ziemi, erupcjami wulkanicznymi i kominami hydrotermalnymi. Grzbiet może być szerokim wzniesieniem lub głęboką doliną ryftową, w zależności od tempa spreadingu. W miarę jak nowo utworzona skorupa oddala się od osi, ochładza się, zapada i akumuluje osady. Pasy magnetyczne zarejestrowane w skorupie dostarczyły kluczowych dowodów na spreading dna morskiego i tektonikę płyt.

Grzbiety śródoceaniczne to największa pojedyncza struktura geologiczna na Ziemi i główne źródło bazaltowej skorupy oceanicznej. Wpływają one na skład chemiczny oceanu poprzez wymianę hydrotermalną i stanowią siedlisko dla unikalnych społeczności chemosyntetycznych. Szczegółowe mapowanie i pobieranie próbek tego systemu grzbietów jest nadal w toku ze względu na jego długość i odległość.

Każdego roku system grzbietów tworzy kilka kilometrów sześciennych nowej skorupy oceanicznej.