Niektóre podwodne góry mają szerokie, płaskie szczyty zamiast spiczastych. To guyoty, czyli góry stołowe. Większość z nich powstała jako wyspy wulkaniczne, które później zostały wymyte przez fale do poziomu morza, a następnie zapadły się pod powierzchnię, gdy płyta tektoniczna ostygła i zatonęła.

Guyoty są powszechne na Pacyfiku, gdzie łańcuchy podmorskich gór wulkanicznych rejestrują przejście płyty tektonicznej nad punktami zapalnymi. Ich płaskie szczyty mogą nadal zachowywać osady raf koralowych z czasów, gdy znajdowały się na powierzchni, stanowiąc archiwum dawnego poziomu morza i klimatu. Głębokość do płaskowyżu szczytowego waha się zazwyczaj od kilkuset do kilku tysięcy metrów.

Zbocza guyotów mogą być siedliskiem różnorodnych społeczności bentonicznych, a szczyty niekiedy stanowią siedlisko gęstych populacji organizmów filtrujących, które wykorzystują przyspieszone prądy. Ponieważ wznoszą się wysoko ponad otaczającą je równinę abisalną, guyoty są ważnym celem zarówno dla badań naukowych, jak i, co budzi większe kontrowersje, dla eksploracji głębinowych.

Pojedynczy guyot może zachować historię geologiczną szczytu i jego zboczy obejmującą dziesiątki milionów lat.