We wcześniejszych wiekach statki prywatne prowadziły wojny na podstawie licencji. Korsarz był prywatnym i uzbrojonym statkiem, upoważnionym przez rząd na mocy listu kaperskiego do atakowania i przejmowania wrogich statków handlowych w czasie wojny.

Korsarstwo pozwalało stanom na zwiększenie presji morskiej bez utrzymywania dużych flot. Zdobyte statki i ładunki były sprzedawane jako łupy, a zyski dzielono między właścicieli, załogę i państwo, które je wydało. Praktyka ta sprzyjała nadużyciom i przeradzała się w piractwo, gdy komisje były niejasne lub ignorowane.

Deklaracja Paryska z 1856 roku w dużej mierze zniosła korsarstwo wśród głównych mocarstw. Termin ten przetrwał w dyskusjach historycznych, a czasami w metaforze. Współczesne pomocnicze jednostki marynarki wojennej i uzbrojone krążowniki handlowe to odrębne kategorie prawne.

• Prywatny okręt wojenny z licencją na atakowanie wrogich statków handlowych
• Działał na podstawie listu kaperskiego w czasie wojny
• Skorzystano ze zdobytych nagród
• W dużej mierze zniesiony w połowie XIX wieku