Osoby, które spodziewają się, że będą potrzebowały ubezpieczenia, są najbardziej chętne do jego zakupu. Selekcja negatywna ma miejsce, gdy wnioskodawcy wiedzą więcej o swoim ryzyku niż ubezpieczyciel, a zatem osoby o wyższym ryzyku zapisują się częściej. Powstała w ten sposób grupa jest bardziej ryzykowna niż przeciętna populacja, na którą zakładane są składki.

Klasycznymi przykładami są ubezpieczenia zdrowotne i na życie. Osoba, która podejrzewa niezdiagnozowaną chorobę, chętniej wykupi hojną polisę. Jeśli ubezpieczyciel nie wykryje podwyższonego ryzyka, składki okazują się niewystarczające, a straty rosną. Z czasem zdrowsze ryzyka mogą zniknąć, co jeszcze bardziej pogorszy sytuację.

Ubezpieczyciele zwalczają selekcję negatywną za pomocą pytań dotyczących oceny ryzyka, badań lekarskich, okresów karencji i ograniczeń świadczeń. Obowiązkowe uczestnictwo i ocena społeczności mogą również zmniejszyć ten problem, uniemożliwiając zdrowym osobom rezygnację z ubezpieczenia. Zarządzanie selekcją negatywną pozostaje stałym problemem na rynkach ubezpieczeń dobrowolnych.

• Tendencja osób o wyższym ryzyku do zakupu szerszego zakresu ubezpieczenia
• Powstaje z asymetrii informacji
• Może spowodować wzrost składek i destabilizację puli
• Zrównoważone przez ubezpieczenie i projekt planu