Niedźwiedzie polarne mają grube futro i warstwę tłuszczu. Kaktusy magazynują wodę w mięsistych łodygach. Są to adaptacje: cechy lub zachowania, które pomagają organizmowi przetrwać w danym środowisku. Termin ten obejmuje cechy fizyczne, procesy fizjologiczne i zachowania. Adaptacja rozwija się przez pokolenia poprzez dobór naturalny. Osobniki o użytecznych cechach przeżywają i rozmnażają się częściej, przekazując te cechy dalej. Karol Darwin i Alfred Russel Wallace opisali ten mechanizm w połowie XIX wieku.

Adaptacje przybierają wiele form. Adaptacje strukturalne są fizyczne, jak długa szyja żyrafy czy błoniaste stopy kaczki. Adaptacje behawioralne to działania, takie jak migracja, hibernacja czy nocne polowanie. Adaptacje fizjologiczne są wewnętrzne, jak zdolność wielbłąda do oszczędzania wody lub ryby głębinowej do wytrzymywania ciśnienia. Niektóre cechy to egzaptacje, co oznacza, że ​​wyewoluowały w jednym celu, a później zostały zaadaptowane do innego. Pióra prawdopodobnie wyewoluowały dla zapewnienia ciepła, zanim zostały wykorzystane do lotu.

Rodzaje adaptacji

• Budowa: kształt ciała, kończyny, zęby, futro.
• Zachowania: migracje, zaloty, używanie narzędzi.
• Fizjologiczne: regulacja temperatury, zatrzymywanie wody.
• Egzaptacja: cecha ponownie wykorzystywana w celu pełnienia nowej funkcji.

Adaptacja nie jest ukierunkowana na cel. Organizmy nie wybierają adaptacji. Środowiska filtrują zmienność, a to, co działa, pozostaje.