IJsberen hebben een dikke vacht en een vetlaag. Cactussen slaan water op in vlezige stengels. Dit zijn aanpassingen: eigenschappen of gedragingen die een organisme helpen te overleven in zijn omgeving. De term omvat fysieke kenmerken, fysiologische processen en gedragingen. Een aanpassing ontwikkelt zich over generaties door natuurlijke selectie. Individuen met nuttige eigenschappen overleven en planten zich meer voort, waardoor die eigenschappen worden doorgegeven. Charles Darwin en Alfred Russel Wallace beschreven dit mechanisme halverwege de 19e eeuw.

Aanpassingen kunnen vele vormen aannemen. Structurele aanpassingen zijn fysiek, zoals de lange nek van een giraffe of de zwemvliezen van een eend. Gedragsaanpassingen zijn acties, zoals migratie, winterslaap of nachtelijke jacht. Fysiologische aanpassingen zijn intern, zoals het vermogen van een kameel om water vast te houden of van een diepzeevis om druk te weerstaan. Sommige eigenschappen zijn exaptaties, wat betekent dat ze voor één doel zijn geëvolueerd en later voor een ander doel zijn overgenomen. Veren zijn waarschijnlijk geëvolueerd voor warmte voordat ze werden gebruikt om te vliegen.

Soorten aanpassing

• Structureel: lichaamsvorm, ledematen, tanden, vacht.
• Gedrag: migratie, baltsgedrag, gebruik van gereedschap.
• Fysiologisch: temperatuurregulatie, vochtretentie.
• Exaptatie: een eigenschap die een nieuwe functie krijgt.

Aanpassing is niet doelgericht. Organismen kiezen er niet voor om zich aan te passen. Omgevingen filteren variatie, en wat werkt, blijft bestaan.