Eten jest gazem. Polietylen to plastikowa torba. Różnica polega na polimeryzacji. Eten jest monomerem, małą cząsteczką, która może wiązać się z innymi monomerami, tworząc polimer. Słowo to pochodzi od greckich słów „monos” oznaczających pojedynczy i „meros” oznaczających część. Monomery są budulcem tworzyw sztucznych, białek i kwasów nukleinowych.

Monomery posiadają co najmniej jedną grupę funkcyjną, która umożliwia im reakcję z innymi monomerami. Alkeny polimeryzują poprzez addycję, w której wiązanie podwójne otwiera się i łączy z innym monomerem. Aminokwasy polimeryzują poprzez kondensację, w której uwalniana jest cząsteczka wody i tworzy się wiązanie peptydowe. Nukleotydy polimeryzują, tworząc DNA i RNA. Cukry polimeryzują, tworząc skrobię i celulozę. Rodzaj monomeru determinuje rodzaj polimeru.

Właściwości polimeru zależą od monomeru, długości łańcucha i rozgałęzień. Polietylen jest elastyczny i wytrzymały. Polistyren jest sztywny i przezroczysty. Nylon jest wytrzymały i elastyczny. Każdy polimer ma swoje własne zastosowania. Wybierając różne monomery i kontrolując warunki polimeryzacji, chemicy mogą projektować materiały o określonych właściwościach.

Monomery są również wykorzystywane w syntezie organicznej. Można je funkcjonalizować, kopolimeryzować i sieciować, aby tworzyć materiały o dopasowanych właściwościach. Monomer jest punktem wyjścia. Polimer jest produktem.