Kwasy mają kwaśny smak. Sok z cytryny, ocet i kwas żołądkowy mają tę samą ostrość. Słowo to pochodzi od łacińskiego acidus, oznaczającego kwaśny. Jednak smak to kiepski sposób na zdefiniowanie klasy chemicznej. Chemicy definiują kwas na podstawie jego funkcji: oddaje proton (jon wodorowy) innej substancji lub przyjmuje parę elektronów, tworząc wiązanie. Pierwsza definicja pochodzi od Brønsteda i Lowry'ego, druga od Lewisa.

W wodzie kwas uwalnia jony wodorowe, które łączą się z cząsteczkami wody, tworząc jony hydroniowe. Im więcej jonów hydroniowych w roztworze, tym niższe pH i mocniejszy kwas. Kwas solny dysocjuje całkowicie w wodzie, czyniąc go kwasem mocnym. Kwas octowy, substancja czynna octu, dysocjuje tylko częściowo, czyniąc go kwasem słabym. Moc i stężenie to dwie różne rzeczy. Słaby kwas można stężać, a mocny rozcieńczać.

Kwasy reagują z zasadami, tworząc sole i wodę. Reagują z metalami, wytwarzając wodór. Powodują korozję materiałów, dlatego kwasy przemysłowe są przechowywane w szkle lub specjalistycznych tworzywach sztucznych. Katalizują również reakcje, rozpuszczają minerały i trawią pokarm. Ludzki żołądek utrzymuje pH od 1,5 do 3,5, wystarczająco wysokie, aby rozpuścić metal, a jednocześnie wyściółka żołądka chroni się warstwą śluzu.