Zuren smaken zuur. Citroensap, azijn en maagzuur hebben allemaal die scherpe smaak. Het woord komt van het Latijnse acidus, wat zuur betekent. Maar smaak is een slechte manier om een ​​chemische stof te definiëren. Chemici definiëren een zuur aan de hand van wat het doet: het doneert een proton (een waterstofion) aan een andere stof, of het neemt een elektronenpaar op om een ​​binding te vormen. De eerste definitie komt van Brønsted en Lowry, de tweede van Lewis.

In water komen waterstofionen vrij uit een zuur, die zich binden aan watermoleculen en zo hydroniumionen vormen. Hoe meer hydroniumionen er in een oplossing aanwezig zijn, hoe lager de pH en hoe sterker het zuur. Zoutzuur dissocieert volledig in water, waardoor het een sterk zuur is. Azijnzuur, het actieve bestanddeel van azijn, dissocieert slechts gedeeltelijk, waardoor het een zwak zuur is. Sterkte en concentratie zijn twee verschillende dingen. Een zwak zuur kan geconcentreerd zijn; een sterk zuur kan verdund zijn.

Zuren reageren met basen en vormen daarbij zouten en water. Ze reageren met metalen en produceren waterstofgas. Ze corroderen materialen, daarom worden industriële zuren in glas of speciale kunststoffen bewaard. Ze katalyseren ook reacties, lossen mineralen op en verteren voedsel. De menselijke maag heeft een pH-waarde van 1,5 tot 3,5, sterk genoeg om metaal op te lossen, maar de maagwand beschermt zichzelf met een slijmlaag.