Liść opada, a grzyby i bakterie rozkładają go do gleby. To jest biodegradacja. Materiał jest biodegradowalny, jeśli organizmy żywe potrafią go rozłożyć na substancje naturalne, takie jak woda, dwutlenek węgla i biomasa. Proces ten zależy od materiału, środowiska i obecnych mikrobów. Skórka banana ulega biodegradacji w ciągu kilku tygodni. Widelec ze skrobi kukurydzianej może przetrwać miesiące w kompostowniku przemysłowym, ale lata na wysypisku.

Etykieta „biodegradowalny” jest często źle rozumiana. Nie oznacza to jednak, że produkt zniknie z Twojego ogrodu. Większość biodegradowalnych tworzyw sztucznych wymaga specyficznych warunków: wysokiej temperatury, wilgoci i aktywności mikrobiologicznej. Wysypiska śmieci są zaprojektowane do zakopywania odpadów, a nie do ich rozkładu. Bez tlenu i wody nawet materiały biodegradowalne mogą przetrwać dziesięciolecia.

Norma kompostowalności jest bardziej rygorystyczna. Materiał kompostowalny musi rozłożyć się na nietoksyczne składniki w określonym czasie w warunkach kompostowania. Programy certyfikacyjne, takie jak BPI w Stanach Zjednoczonych i OK Compost w Europie, weryfikują te deklaracje. Biodegradowalność to szersza kategoria. Kompostowalność to kategoria bardziej rygorystyczna.

Biodegradowalność nie oznacza licencji na konsumpcję. Produkcja torby biodegradowalnej nadal wymaga zasobów i nadal zajmuje miejsce na wysypisku, jeśli nie zostanie odpowiednio przetworzona. Najlepszym rozwiązaniem jest najpierw ograniczyć zużycie i ponownie wykorzystać, następnie poddać recyklingowi, a biodegradowalność traktować jako ostateczność.