Een blad valt op de grond en schimmels en bacteriën breken het af tot aarde. Dat is biologische afbraak. Een materiaal is biologisch afbreekbaar als levende organismen het kunnen afbreken tot natuurlijke stoffen zoals water, koolstofdioxide en biomassa. Het proces hangt af van het materiaal, de omgeving en de aanwezige microben. Een bananenschil breekt binnen enkele weken af. Een vork van maizena kan maanden nodig hebben in een industriële composteerinstallatie, maar jaren op een stortplaats.

Het label 'biologisch afbreekbaar' wordt vaak verkeerd begrepen. Het betekent niet dat een product in je achtertuin verdwijnt. De meeste biologisch afbreekbare kunststoffen vereisen specifieke omstandigheden: hoge temperatuur, vocht en microbiële activiteit. Vuilstortplaatsen zijn ontworpen om afval te begraven, niet om het af te breken. Zonder zuurstof en water kunnen zelfs biologisch afbreekbare materialen tientallen jaren blijven bestaan.

Composteerbaar is een strengere norm. Een composteerbaar materiaal moet binnen een bepaalde tijd onder composteeromstandigheden afbreken tot niet-giftige bestanddelen. Certificeringsprogramma's zoals BPI in de Verenigde Staten en OK Compost in Europa verifiëren deze beweringen. Biologisch afbreekbaar is de bredere categorie. Composteerbaar is de strengere.

Biologische afbreekbaarheid is geen vrijbrief om te consumeren. De productie van een biologisch afbreekbare tas vereist nog steeds grondstoffen en de tas neemt nog steeds ruimte in beslag op een vuilstortplaats als deze niet op de juiste manier wordt verwerkt. De beste optie is om eerst te verminderen en hergebruiken, vervolgens te recyclen en biologische afbreekbaarheid als laatste redmiddel te beschouwen.