Wypłacalność to zdolność banku do wywiązywania się ze swoich długoterminowych zobowiązań. Wypłacalny bank ma więcej aktywów niż pasywów. Niewypłacalny bank jest winien więcej, niż posiada, a jego kapitał jest uszczuplony. Wypłacalność to nie to samo, co płynność. Bank może być wypłacalny, ale niepłynny, co oznacza, że ​​posiada wystarczające aktywa, aby pokryć swoje długi, ale nie może ich szybko wymienić na gotówkę, aby spłacić bieżące zobowiązania. Tak właśnie stało się z Silicon Valley Bank w 2023 roku.

Organy regulacyjne monitorują wypłacalność za pomocą współczynników kapitałowych. Współczynnik kapitału podstawowego Tier 1 porównuje kapitał podstawowy banku z jego aktywami ważonymi ryzykiem. W Stanach Zjednoczonych wskaźnik powyżej 7% jest uważany za dobrze skapitalizowany. Poniżej 4,5% oznacza niedokapitalizowanie. Poniżej 2% oznacza krytyczny niedokapitalizowanie, a organy regulacyjne mogą przejąć bank. Testy warunków skrajnych prognozują, jak kapitał banku poradziłby sobie w przypadku głębokiej recesji.

Wypłacalność to kwestia zaufania. Jeśli deponenci uważają bank za niewypłacalny, wycofują swoje pieniądze, co może doprowadzić do jego niewypłacalności. Jeśli wierzyciele uważają bank za niewypłacalny, odmawiają udzielenia pożyczki, co może zmusić go do sprzedaży aktywów ze stratą. Dlatego organy regulacyjne działają szybko w przypadku wątpliwości co do wypłacalności. Mogą dokapitalizować bank, zorganizować fuzję lub przejąć bank i chronić deponentów.

Kryzys z 2008 roku wystawił na próbę wypłacalność globalnego systemu bankowego. Rządy wpompowały w banki setki miliardów dolarów, aby utrzymać ich wypłacalność. Alternatywa, czyli powszechne bankructwa banków, byłaby o wiele gorsza.