Banki przyjmują depozyty i udzielają pożyczek. Pożyczki peer-to-peer wykluczają bank. Pożyczkobiorcy i pożyczkodawcy łączą się bezpośrednio za pośrednictwem platformy internetowej. Platforma weryfikuje pożyczkobiorców, ustala stopy procentowe i obsługuje płatności. Pożyczkodawcy kupują weksle odpowiadające częściom pożyczek, rozdzielając swoje środki między wielu pożyczkobiorców. LendingClub i Prosper były pionierami tego modelu w Stanach Zjednoczonych. Zopa zrobiła to samo w Wielkiej Brytanii.

Pożyczki P2P przynoszą korzyści obu stronom. Pożyczkobiorcy otrzymują niższe oprocentowanie niż w przypadku kart kredytowych, często od 6 do 18 procent, i szybszą decyzję kredytową. Pożyczkodawcy uzyskują wyższe zyski niż w przypadku kont oszczędnościowych, często od 4 do 8 procent, choć z większym ryzykiem. Platforma pobiera opłaty od obu stron. Model ten dynamicznie się rozwinął po kryzysie z 2008 roku, kiedy banki zaostrzyły warunki udzielania pożyczek, a ludzie szukali alternatyw.

Ryzyko jest realne. Pożyczki są niezabezpieczone, więc jeśli pożyczkobiorca nie spłaci pożyczki, pożyczkodawca może odzyskać niewiele lub nic. Platformy nie gwarantują zysków. Podczas pandemii w 2020 roku wskaźniki niewypłacalności gwałtownie wzrosły, a niektóre platformy wstrzymały udzielanie pożyczek. Kolejnym problemem jest niepewność regulacyjna. W Stanach Zjednoczonych Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) reguluje pożyczki P2P jako papiery wartościowe, co generuje koszty związane z przestrzeganiem przepisów. W 2024 roku LendingClub wycofał się z finansowania P2P dla inwestorów detalicznych, przechodząc na finansowanie instytucjonalne.

Pożyczki P2P to nisza, a nie zamiennik banków. Najlepiej sprawdzają się w przypadku pożyczkobiorców z dobrą historią kredytową oraz pożyczkodawców, którzy potrafią dywersyfikować swoje pożyczki i tolerują ryzyko.