Blockchain to rozproszony rejestr, który rejestruje transakcje na wielu komputerach. Każda transakcja jest grupowana w blok. Blok jest kryptograficznie powiązany z poprzednim blokiem, tworząc łańcuch. Po dodaniu bloku, jego zmiana wymagałaby modyfikacji każdego kolejnego bloku w każdej kopii rejestru. To sprawia, że ​​zapis jest praktycznie niezmienny.

Pierwszym blockchainem był Bitcoin, uruchomiony w 2009 roku przez pseudonim Satoshi Nakamoto. Rozwiązał on problem, który dręczył informatyków przez dekady: jak osiągnąć konsensus bez centralnego organu. Bitcoin wykorzystuje Proof of Work, gdzie górnicy rywalizują o rozwiązanie zagadki kryptograficznej i zdobycie prawa do dodania kolejnego bloku. Ethereum, uruchomiony w 2015 roku, wprowadził inteligentne kontrakty, czyli programy uruchamiane automatycznie po spełnieniu określonych warunków. W 2022 roku Ethereum przeszło na Proof of Stake, wykorzystując walidatorów, którzy blokują tokeny zamiast mocy obliczeniowej.

Blockchainy nie służą wyłącznie kryptowalutom. Mogą śledzić łańcuchy dostaw, rejestrować tytuły własności, zarządzać tożsamościami cyfrowymi i rozliczać transakcje papierami wartościowymi. Banki i korporacje eksperymentują z prywatnymi blockchainami, które ograniczają dostęp do nich. Są one szybsze i bardziej prywatne niż publiczne blockchainy, ale wiążą się z pewnymi ograniczeniami decentralizacji.

Technologia ma swoje ograniczenia. Publiczne blockchainy są powolne i energochłonne. Ich skalowanie jest trudne. Niepewność regulacyjna jest wysoka. Jednak główna idea, czyli wspólna księga rachunkowa, nad którą żadna ze stron nie ma kontroli, okazała się trwała.