W 2006 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna zdefiniowała planetę jako ciało niebieskie krążące wokół Słońca, wystarczająco masywne, aby jego własna grawitacja mogła je ukształtować w kształt kuli, i oczyściło swoje otoczenie orbitalne z innych obiektów. To ostatnie kryterium zdegradowało Plutona. Oznacza to również, że obiekty krążące wokół innych gwiazd, zwane egzoplanetami, są definiowane według nieco innego zestawu reguł.

Układ Słoneczny ma osiem planet. Cztery są skaliste: Merkury, Wenus, Ziemia i Mars. Dwie to gazowe olbrzymy: Jowisz i Saturn. Dwie to lodowe olbrzymy: Uran i Neptun. Ich zasięg rozciąga się od spalonej powierzchni Merkurego po burzliwe pasma Jowisza, od niekontrolowanego efektu cieplarnianego Wenus po naddźwiękowe wiatry Neptuna. Każda z nich to świat z własną historią.

Planety powstają z dysku gazu i pyłu wokół młodej gwiazdy. Ziarna pyłu zlepiają się ze sobą, tworząc planetozymale, które zderzają się i rozrastają w protoplanety. Niektóre stają się na tyle duże, że przechwytują gaz z dysku, stając się olbrzymami. Inne pozostają skaliste. Proces ten jest chaotyczny, a zderzenia, migracje i wyrzuty kształtują ostateczną strukturę.

Znane są już tysiące egzoplanet. Należą do nich gorące Jowisze, superziemie i planety krążące wokół dwóch gwiazd. Różnorodność jest o wiele większa, niż ktokolwiek się spodziewał. Definicja planety może wymagać ponownej ewolucji.