In 2006 definieerde de Internationale Astronomische Unie een planeet als een hemellichaam dat om de zon draait, massief genoeg is om door zijn eigen zwaartekracht rond te zijn en zijn baanomgeving heeft ontdaan van andere objecten. Dat laatste criterium zorgde ervoor dat Pluto niet langer als planeet werd beschouwd. Het betekent ook dat objecten die om andere sterren draaien, exoplaneten genaamd, volgens iets andere regels worden gedefinieerd.

Het zonnestelsel telt acht planeten. Vier daarvan zijn rotsachtig: Mercurius, Venus, Aarde en Mars. Twee zijn gasreuzen: Jupiter en Saturnus. Twee zijn ijsreuzen: Uranus en Neptunus. Ze variëren van het verschroeide oppervlak van Mercurius tot de stormachtige banden van Jupiter, van het ongecontroleerde broeikaseffect van Venus tot de supersonische winden van Neptunus. Elke planeet is een wereld met zijn eigen geschiedenis.

Planeten ontstaan ​​uit de schijf van gas en stof rond een jonge ster. Stofdeeltjes klonteren samen en vormen planetesimalen, die botsen en uitgroeien tot protoplaneten. Sommige worden groot genoeg om gas uit de schijf op te vangen en worden reuzenplaneten. Andere blijven rotsachtig. Het proces is complex, met botsingen, migraties en uitstotingen die de uiteindelijke structuur bepalen.

Er zijn nu duizenden exoplaneten bekend. Daaronder vallen hete Jupiters, superaardes en planeten die om twee sterren draaien. De diversiteit is veel groter dan誰dan ook had verwacht. De definitie van een planeet moet wellicht opnieuw worden herzien.