Proso to grupa zbóż drobnonasiennych uprawianych głównie w suchych regionach Afryki i Azji. Nazwa ta obejmuje kilka gatunków, w tym proso perłowe, proso palacza, proso bernikli i proso zwyczajne. Łączy je zdolność do produkcji ziarna tam, gdzie kukurydza i pszenica miałyby problem.

Proso perłowe to konik roboczy Sahelu, uprawiany w Afryce Zachodniej i Indiach. Proso łuskowate, zwane również ragi, jest podstawą w niektórych częściach Afryki Wschodniej i południowych Indii. Proso bernikla jest uprawiane w Chinach od co najmniej 7000 lat. Proso zwyczajne to mało rozpowszechniona uprawa na Wielkich Równinach w USA, często wykorzystywana jako międzyplon lub jako karma dla ptaków.

Dlaczego są ważne

• Toleruje suszę, słabe gleby i wysokie temperatury
• Dojrzewa w ciągu 60–100 dni, co pozwala na krótkie pory deszczowe
• Bogate w błonnik i mikroelementy, takie jak żelazo i wapń
• Dobrze się przechowują i są odporne na szkodniki w tradycyjnych spichlerzach

Proso straciło na popularności w XX wieku, gdy rządy promowały ryż i pszenicę. Zainteresowanie nim odżyło, ponieważ zmiany klimatyczne utrudniają uprawę na terenach suchych, a konsumenci poszukują zbóż bezglutenowych i bogatych w składniki odżywcze.