Calculus behandelt problemen die algebra niet kan oplossen: hoe snel iets verandert en hoeveel er zich ophoopt. Het kent twee hoofdtakken. Differentiaalrekening bestudeert veranderingssnelheden – snelheid, helling, groei. Integraalrekening bestudeert accumulatie – oppervlakte, volume, totale afstand.

Newton en Leibniz ontwikkelden het onderwerp onafhankelijk van elkaar in de zeventiende eeuw. Newton gebruikte het voor natuurkunde en astronomie; Leibniz bedacht de notatie die we nog steeds gebruiken, zoals dy/dx en het integraalteken. Hun werk bouwde voort op ideeën van Archimedes, Descartes en Fermat.

De fundamentele stelling van de differentiaalrekening verbindt de twee takken: differentiëren en integreren zijn inverse bewerkingen. Deze verbinding maakt het mogelijk om een ​​breed scala aan problemen op te lossen in de natuurkunde, techniek, economie en biologie. Differentiaalrekening beschrijft planetaire banen, bevolkingsgroei, elektrische circuits en de verspreiding van ziekten. Het blijft een van de krachtigste en meest toegepaste gebieden van de wiskunde.

• Bestudeert continue verandering en accumulatie
• Twee takken: differentiaal- en integraaltheorie
• Ontwikkeld door Newton en Leibniz
• De fundamentele stelling verbindt differentiatie en integratie.