Verzouting is de ophoping van oplosbare zouten in de bodem tot niveaus die schadelijk zijn voor gewassen. Het komt van nature voor in droge gebieden waar de verdamping groter is dan de regenval, maar irrigatie verergert het. Wanneer irrigatiewater verdampt of door planten wordt opgenomen, blijven de zouten achter. In de loop van jaren of decennia hopen ze zich op in de wortelzone.

Het probleem is enorm. Naar schatting 20 procent van het wereldwijd geïrrigeerde land is getroffen, met hotspots in Pakistan, India, China, Centraal-Azië en het Midden-Oosten. De crisis rond het Aralmeer is deels te wijten aan verzilting: de katoenteelt in de stroomgebieden van de Amu Darya en Syr Darya heeft zoutkorsten op de akkers achtergelaten. Verzilting treft ook landbouwgrond aan de kust wanneer zeewater in de grondwaterlagen doordringt.

Borden en reparaties

• Witte korst op het bodemoppervlak
• Achtergebleven groei van de gewassen met vergelende, verbrande bladranden.
• Kale plekken waar niets ontkiemt.
• Slechte afwatering en een stijgende grondwaterstand.

Herstelwerkzaamheden vereisen het wegspoelen van zouten tot onder de wortelzone met overtollig water en het aanleggen van drainage om ze af te voeren. Dat kost water, dat schaars is in de gebieden waar de verzilting het ergst is. Het telen van zouttolerante gewassen zoals gerst of dadelpalmen is een gedeeltelijk alternatief.