Zapłon to moment, w którym iskra lub fala sprężania uruchamia spalanie paliwa w cylindrze silnika. Bez niej nic się nie porusza. Termin ten obejmuje zarówno zdarzenie, jak i układ, który je wywołuje.

Wczesne samochody korzystały z iskrowników i korb ręcznych. Elektryczny rozrusznik Charlesa Ketteringa, wprowadzony w Cadillacu z 1912 roku, wyeliminował korbę i umożliwił prowadzenie samochodu szerszej grupie osób. Punkty zapłonu i kondensatory napędzały układy zapłonowe przez dziesięciolecia, aż do pojawienia się zapłonu elektronicznego w latach 70. XX wieku, a następnie bezrozdzielaczowych układów zapłonowych z cewką na świecy.

Części typowego układu zapłonowego

• Akumulator i wyłącznik zapłonu.
• Cewka zapłonowa podwyższająca napięcie do tysięcy woltów.
• Łuk zapłonowy w szczelinie między elektrodami świecy.
• Moduł sterujący do ustawiania czasu iskry.
• Czujniki wału korbowego i wałka rozrządu określają położenie.

Czas zapłonu jest równie ważny jak iskra. Zbyt wczesny zapłon powoduje stukanie silnika. Zbyt późny – spadek mocy i wzrost temperatury spalin. Silniki Diesla całkowicie pomijają iskrę i wykorzystują ciepło sprężania do zapłonu paliwa. Dlatego w silnikach Diesla w ogóle nie ma świec zapłonowych.