Piscicultuur is het kweken van vis, het gecontroleerd fokken en opkweken van vissen voor consumptie. Het is een tak van aquacultuur, maar de term wordt meestal gereserveerd voor vissen met vinnen, en niet voor schaaldieren of zeewier.

Deze praktijk is oud. Chinese boeren kweekten al meer dan 2500 jaar geleden karpers in vijvers, en Romeinse schrijvers beschreven vergelijkbare systemen. De moderne viskweek varieert van kleine vijvers in Bangladesh tot zeekooien voor de kust van Noorwegen en Chili, waar miljoenen Atlantische zalmen worden gekweekt. Tilapia, karper, meerval en forel domineren de zoetwaterproductie. Zalm, zeebaars en zeebrasem domineren de zeeviskweek.

Gebruikte systemen

• Vijvers: eenvoudig, met een lage dichtheid, komen veel voor in Azië.
• Raceways: stromende waterkanalen voor forellen
• Kooien en netkooien: drijvende omheiningen in meren of de zee.
• Recirculatiesystemen: tanks met filters die water hergebruiken.

Voer is de grootste kostenpost en de grootste milieuvraag. Vleesetende soorten zoals zalm hebben eiwitten nodig, die traditioneel afkomstig zijn van in het wild gevangen vis. Plantaardig en insectenrijk voer vermindert die afhankelijkheid, hoewel de overgang nog niet voltooid is.