Tantra, kabaca milattan sonra birinci milenyumun ortalarından itibaren Hinduizm ve Budizm içinde gelişen bir dizi ritüel ve meditasyon sistemidir. Kelimenin kendisi "tezgah" veya "çerçeve" anlamına gelebilir ve iç içe geçmiş bir dizi uygulama ve metni ifade eder.

Özellikleri arasında mantraların kullanımı, tanrıların karmaşık görselleştirmeleri, mandala veya yantra olarak bilinen ritüel diyagramları ve bazı akımlarda genellikle kirli kabul edilen maddelerin veya eylemlerin kasıtlı kullanımı yer alır. Amaç hızlı bir dönüşümdür; uygulayıcının ilahi olanla özdeşleşmesi veya hem ruhsal özgürlüğe hem de dünyevi güçlere ulaşmasıdır. Hindu tantrası genellikle Şiva ve Şakti'ye tapınmaya odaklanır; Budist tantrası, özellikle Tibet biçimlerinde, tanrı yogasını Mahayana felsefi çerçevesine entegre eder.

Popüler algı, tantrayı bazen cinsel bir tekniğe indirgemiştir. Bazı antinomian metinler cinsel sembolizm ve daha nadir olarak cinsel ritüeller kullanırken, tantrik uygulamanın büyük çoğunluğu görselleştirme, mantra ve içsel yogik süreçlerle ilgilidir. Aktarım genellikle öğretmenden özenle hazırlanmış öğrenciye olur; gizlilik ve inisiyasyon birçok gelenekte önemini korur.

Tantra, bedeni ve duyuları reddedilmesi gereken engeller olarak değil, doğru anlaşıldığında ve yönlendirildiğinde uyanışın araçları olarak ele alır.