Uyaran genellemesi, orijinal koşullu uyarana benzer uyaranlara tepki verme eğilimidir. Pavlov, bir köpeği bir sese karşı salya salgılamaya koşullandırdı. Köpek benzer seslere de salya salgıladı. Tepki genelleşti. Köpek ayrım yapmadı. Benzer sesler kategorisine tepki verdi.

Genelleme uyarlanabilir bir özelliktir. Organizmaların yeni durumlara tepki vermesine yardımcı olur. Büyük bir köpek tarafından ısırılan bir çocuk, tüm büyük köpeklerden korkabilir. Bu genellemedir. Faydalı olabilir. Ama aynı zamanda sorunlu da olabilir. Tüm köpeklerden korkmak, yaşamı olumsuz etkiler. Ayrımcılık ise bunun tam tersidir. Farklı uyaranlara farklı tepkiler vermektir. Çocuk, bazı köpeklerin dost canlısı olduğunu öğrenir. Bu ayrımcılıktır.

Uyarıcı genellemesinin örnekleri

• Bir köpek tarafından ısırıldıktan sonra tüm köpeklerden korkmaya başlamak.
• Şartlanma sonrasında benzer ses tonlarına karşı salya salgılanması.
• Bir okulda kötü bir deneyim yaşadıktan sonra tüm okullarda kaygı duyuyorum.
• Kırmızı ışıklardan birinde durmayı öğrendikten sonra, tüm kırmızı ışıklarda durmaya başlamak.
• Benzer yiyeceklere karşı alerjik reaksiyon.

Uyaran genellemesi temel bir öğrenme prensibidir. Pavlov ve Watson tarafından gösterilmiştir. Watson'ın Küçük Albert deneyi, korkunun koşullandırılıp genelleştirilebileceğini göstermiştir. Albert, beyaz bir fareden korkması için koşullandırılmıştır. Daha sonra beyaz tavşanlardan, beyaz maskelerden ve beyaz kürk mantolardan korkmuştur. Korku genelleşmiştir. Deney etik dışıydı. Bugün onaylanmazdı. Ancak genellemenin gücünü göstermiştir. Genelleme, ayrımcılığın zıttıdır. Genelleme geniştir. Ayrımcılık dardır. Her ikisi de gereklidir. Genelleme, yeni şeylere tepki vermemize yardımcı olur. Ayrımcılık, uygun şekilde tepki vermemize yardımcı olur. Aralarındaki denge öğrenmedir. Çok fazla genelleme hatalara yol açar. Çok fazla ayrımcılık katılaşmaya yol açar. Organizma ne zaman genelleme yapacağını ve ne zaman ayrımcılık yapacağını öğrenmelidir. Adaptasyonun zorluğu budur.