İçgüdü, bir türde katı bir şekilde kalıplaşmış, karmaşık ve öğrenilmemiş bir davranıştır. Uygulama veya taklit fırsatı olmaksızın eksiksiz biçimde ortaya çıkar.

Klasik örnekler arasında bazı kuşların yuva yapması, örümceklerin ağ örmesi ve bazı hayvanların göç yolları yer alır. Bu davranışlar oldukça kalıplaşmış, belirli işaret uyaranlarıyla tetiklenen ve deneyimle değiştirilmeye nispeten dirençli davranışlardır. Psikolojideki erken dönem içgüdü teorisi, insan davranışını uzun içgüdü listeleriyle açıklamaya çalıştı; ancak bu proje, belirsiz tanımların ve kısır döngüsel açıklamaların ağırlığı altında sonunda çöktü.

Modern davranış biyolojisi, içgüdüsel davranış kavramını korurken, onu evrimsel ve gelişimsel analizle bütünleştirir. Bir zamanlar saf içgüdü olarak etiketlenen birçok davranışın artık genetik yatkınlık ve çevresel girdiler arasındaki etkileşimi içerdiği anlaşılmaktadır. İnsan davranışı, klasik tipteki katı içgüdülerden çok azını veya hiçbirini göstermez; bunun yerine, hazırlıklı öğrenme ve evrensel güdüler, geniş bir kültürel ifade yelpazesinde ortaya çıkar.

Bir davranış önceden öğrenme olmaksızın, tamamen oluşmuş ve türe özgü bir şekilde ortaya çıktığında, içgüdü terimi hala geçerlidir.