Abraham Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi, insan güdülerini bir piramit şeklinde sıralar. Fizyolojik ihtiyaçlar tabanı oluşturur; güvenlik ihtiyaçları ikinci sırada gelir; ardından aidiyet ve sevgi; sonra saygı; ve en tepede, kişinin potansiyelini gerçekleştirmesi olan öz gerçekleştirme yer alır.

Maslow, daha yüksek ihtiyaçların güçlü motivasyon kaynakları haline gelmesi için önce daha düşük ihtiyaçların yeterince karşılanması gerektiğini öne sürmüştür. Açlıktan ölmek üzere olan bir kişi öncelikle saygınlık veya yaratıcılıkla ilgilenmez. Temel ihtiyaçlar karşılandıktan sonra dikkat yukarıya kayar. Kendini gerçekleştirme, kabullenme, kendiliğindenlik, yaratıcılık ve benliğin dışındaki sorunlara odaklanma ile karakterize edilir. Hiyerarşinin daha sonraki versiyonları bazen bilişsel ihtiyaçları, estetik ihtiyaçları ve aşkınlığı da içerir.

Bu model, katı bir ampirik yasa olmaktan ziyade bir düşünme çerçevesidir. İnsanlar bazen alt düzey ihtiyaçları güvencesiz olsa bile üst düzey ihtiyaçlarının peşinden koşarlar ve kültürler, bireysel öz gerçekleştirme ile toplumsal aidiyete verdikleri önem bakımından farklılık gösterir. Bununla birlikte, hiyerarşi motivasyonda en yaygın öğretilen fikirlerden biri olmaya devam etmekte ve eğitim, yönetim ve danışmanlık alanlarını etkilemeyi sürdürmektedir.

Maslow'un piramidi, insan motivasyonunun katmanlı olduğunu ve en üst katmanın ancak temeller sağlam olduğunda ortaya çıktığını öne sürer.