Abraham Maslows behoeftehiërarchie rangschikt menselijke drijfveren in een piramide. Fysiologische behoeften vormen de basis; veiligheidsbehoeften komen daarna; vervolgens behoefte aan verbondenheid en liefde; dan waardering; en aan de top zelfactualisatie – de verwezenlijking van iemands potentieel.

Maslow stelde dat lagere behoeften voldoende bevredigd moeten zijn voordat hogere behoeften sterke motivatoren worden. Iemand die honger lijdt, is niet primair bezig met waardering of creativiteit. Zodra de basisbehoeften zijn vervuld, verschuift de aandacht naar hogere behoeften. Zelfactualisatie wordt gekenmerkt door acceptatie, spontaniteit, creativiteit en een focus op problemen buiten het zelf. Latere versies van de hiërarchie omvatten soms ook cognitieve behoeften, esthetische behoeften en transcendentie.

Het model is eerder een denkkader dan een strikte empirische wet. Mensen streven soms naar hogere behoeften, zelfs als lagere behoeften onzeker zijn, en culturen verschillen in de nadruk die ze leggen op individuele zelfverwerkelijking versus gemeenschappelijke verbondenheid. Desondanks blijft de hiërarchie een van de meest onderwezen ideeën op het gebied van motivatie en heeft ze nog steeds invloed op onderwijs, management en begeleiding.

Maslows piramide suggereert dat menselijke motivatie gelaagd is en dat de hoogste laag pas verschijnt wanneer de fundamenten stevig zijn.