Hierarchia potrzeb Abrahama Maslowa układa ludzkie motywy w piramidę. Podstawę stanowią potrzeby fizjologiczne; następnie potrzeby bezpieczeństwa; następnie przynależności i miłości; następnie szacunku; a na szczycie samorealizacja – realizacja własnego potencjału.

Maslow twierdził, że potrzeby niższego rzędu muszą być wystarczająco zaspokojone, zanim potrzeby wyższego rzędu staną się silnymi motywatorami. Osoba, która odczuwa głód, nie jest przede wszystkim zainteresowana szacunkiem ani kreatywnością. Po zaspokojeniu podstawowych potrzeb, uwaga kieruje się ku górze. Samorealizacja charakteryzuje się akceptacją, spontanicznością, kreatywnością i koncentracją na problemach poza sobą. Późniejsze wersje hierarchii obejmują czasami potrzeby poznawcze, estetyczne i transcendencję.

Model ten stanowi raczej ramy myślowe niż ścisłe prawo empiryczne. Ludzie czasami dążą do zaspokojenia wyższych potrzeb, nawet gdy niższe są niepewne, a kultury różnią się pod względem nacisku, jaki kładą na indywidualną samorealizację w porównaniu z przynależnością do wspólnoty. Niemniej jednak hierarchia pozostaje jedną z najczęściej nauczanych idei w zakresie motywacji i nadal wpływa na edukację, zarządzanie i doradztwo.

Piramida Maslowa zakłada, że ​​ludzka motywacja ma charakter warstwowy i że najwyższa warstwa pojawia się dopiero wtedy, gdy fundamenty są solidne.