Siyasi iktidarın ve çoğu zaman toplumsal yapının temelden ve nispeten hızlı bir şekilde dönüşümü, devrimi oluşturur. Devrimler tipik olarak kitlesel seferberliği, mevcut rejimin çöküşünü veya devrilmesini ve yeni bir düzen kurma girişimini içerir.

Sebepler arasında uzun vadeli yapısal baskılar (ekonomik değişim, devletin zayıflığı, elitler arasındaki bölünme) ve kısa vadeli tetikleyiciler (mali kriz veya askeri yenilgi gibi) yer alır. Sonuçlar çeşitlilik gösterir: bazı devrimler kalıcı kurumsal değişikliklere yol açarken, diğerleri şiddet döngülerine, yeni diktatörlüklere veya eski düzenin kısmen yeniden kurulmasına neden olur. Fransız, Rus ve Çin devrimleri temel referans noktaları olmaya devam etmektedir.

Devrimci ideoloji gerekçe ve yön sağlar, ancak pratik iktidar mücadeleleri çoğu zaman orijinal hedefleri yeniden şekillendirir. Karşılaştırmalı çalışma, her bir vakanın özgünlüğünü silmeden kalıpları arar. Devrim tehdidi veya anısı, yöneticilerin ve muhaliflerin davranışlarını etkilemeye devam etmektedir.

Başarılı bir devrim, siyasi olarak mümkün olanın sınırlarını yeniden çizer.