Kamu politikalarını etkilemeyi amaçlayan ancak kendileri aday göstermeyen örgütlü birlikler, çıkar gruplarıdır. Bunlar sektörleri, meslekleri, işçi sendikalarını, çevre davalarını, kimlik gruplarını ve sayısız diğer seçmen kitlesini temsil eder.

Çıkar grupları yasama organlarına lobi yapar, dava açar, seçmenleri harekete geçirir ve araştırma ve medya kampanyaları yoluyla kamuoyu tartışmasını şekillendirir. Kaynakları—para, bilgi, üyelik yoğunluğu—erişimi ve etkiyi belirler. Çoğulcu teori onları sağlıklı temsil kanalları olarak görür; eleştirmenler ise iyi finanse edilen çıkarları destekleyen ele geçirme ve eşitsiz etki konusunda uyarıda bulunur.

Kayıt ve açıklama kuralları şeffaflığı artırmayı amaçlamaktadır. Çıkar grupları ile partiler arasındaki sınır, grupların aday gösterme süreçlerine etkin bir şekilde hakim olması veya partilerin grup çıkarlarının koalisyonları haline gelmesi durumunda bulanıklaşabilir. Etkin demokratik sistemler, hem canlı grup faaliyetlerine hem de özel gücün kamu amaçlarını çarpıtmasına karşı güvencelere ihtiyaç duyar.

İyi organize olmuş bir çıkar grubu, genel kamuoyunun ilgisi başka konulara yöneldikten çok sonra bile bir konuyu gündemde tutabilir.